Dirk Andries (1957 – 2026)
In onze toneelvereniging polsten we Dirk in 1994 voor een figurantenrol in de klassieker One Flew Over the Cuckoo’s Nest. Zijn rol omvatte slechts enkele zinnetjes, maar zijn passage maakte iedereen duidelijk dat hij ook bij Wilskracht en Vreugd een grote meneer zou worden. Hij miste geen minuut van de repetities en cijferde zich makkelijk weg ten voordele van de groep.
Toen we eerder deze week nadachten over welke eigenschappen Dirk het meest kenmerkten, hoeft het dan ook niet te verbazen dat ‘plichtsbewust’ helemaal bovenaan het lijstje prijkte, op de voet gevolgd door zijn grote inzet en dankbaarheid.
Die inzet voor de vereniging was goud waard. Dirk was een man die verantwoordelijkheid nooit uit de weg ging en toen hij in 1999 voorzitter werd—een logische keuze van ons—heeft hij die functie tot nu altijd met brio uitgeoefend. Maar we kregen niet alleen Dirk als voorzitter; zijn hele gezin stapte mee in dat engagement. Onze foyer voelde vaak echt als een warme familieaangelegenheid. Dirk als vaste, drijvende kracht, met Betty steevast in zijn kielzog, maar ook Kristof en An, Sofie en Stijn en later de kleinkinderen droegen regelmatig hun steentje bij. Op Dirk en zijn familie kon Wilskracht en Vreugd altijd bouwen. Alleen voor de sportieve of creatieve prestaties van zijn kleinkinderen maakte hij af en toe meer dan terecht een uitzondering. Zij gingen voor alles.
Als fiere familieman droeg hij diezelfde warmte ook uit naar onze vereniging. De trots en zijn diepe dankbaarheid liet hij dan ook regelmatig merken. In de speeches die hij voor de vereniging bracht—met dank aan zijn occasionele ghostwriter Kristof—maar zeker ook in onze WhatsAppgroep, liet hij het nooit na om zijn oprechte dank uit te spreken naar zijn toneelvrienden. Mede door die ingesteldheid waren moeilijke momenten onder zijn leiderschap zeer schaars. Overleg loste dankzij Dirk veel, zo niet alles, op.
In 2016 vertolkte Dirk zijn laatste rol op de planken, ditmaal weliswaar een dragende hoofdrol in de herneming van dat allereerste stuk, One Flew Over the Cuckoo’s Nest. Daarmee was de cirkel op het podium op een bijzondere manier rond. Maar zijn engagement werd er vanaf dan zeker niet minder op, integendeel. Achter de schermen bleef hij een absolute spilfiguur, niet in het minst als drijvende kracht binnen onze decorploeg.
En het is precies in die decorploeg dat Dirk en onze ondervoorzitter Jozef Claus elkaar, naast hun momenten samen op de planken, door en door vonden. Na het verlies van Jef vorig jaar, komt voor ons het overlijden van Dirk dan ook dubbel hard aan. De parallellen tussen beide vrienden konden niet groter zijn. Om er maar twee op te sommen: beiden hadden een geweldige staat van verdienste in onze vereniging en belichaamden de gemoedelijkheid. Aan ons nu om de ingeslagen weg verder te bewandelen en de enorme leegte op te vullen op een manier die hen fier zou hebben gemaakt.
Lieve Betty, Kristof en An, Sofie en Stijn, en de kleinkinderen: we wensen jullie oneindig veel liefs en warmte toe bij dit afscheid. Misschien een sprankeltje troost: achter iedere traan schuilt een glimlach van herinnering. We zijn er voor jullie, nu en in de toekomst.
Lieve Dirk, je hebt mee de ziel en het fundament van onze vereniging bepaald en die nalatenschap zullen we met diep respect blijven koesteren en verder uitbouwen. We doen voort, voor jou, met Wilskracht én Vreugd, maar vanaf nu ook met nog wat extra gemis.
De lichten in de zaal dimmen nu, maar jouw regie dragen we voor altijd mee. Maak daarboven maar een diepe buiging... de hele zaal staat recht voor een welverdiende staande ovatie.
Rust zacht, voorzitter.
Toen we eerder deze week nadachten over welke eigenschappen Dirk het meest kenmerkten, hoeft het dan ook niet te verbazen dat ‘plichtsbewust’ helemaal bovenaan het lijstje prijkte, op de voet gevolgd door zijn grote inzet en dankbaarheid.
Die inzet voor de vereniging was goud waard. Dirk was een man die verantwoordelijkheid nooit uit de weg ging en toen hij in 1999 voorzitter werd—een logische keuze van ons—heeft hij die functie tot nu altijd met brio uitgeoefend. Maar we kregen niet alleen Dirk als voorzitter; zijn hele gezin stapte mee in dat engagement. Onze foyer voelde vaak echt als een warme familieaangelegenheid. Dirk als vaste, drijvende kracht, met Betty steevast in zijn kielzog, maar ook Kristof en An, Sofie en Stijn en later de kleinkinderen droegen regelmatig hun steentje bij. Op Dirk en zijn familie kon Wilskracht en Vreugd altijd bouwen. Alleen voor de sportieve of creatieve prestaties van zijn kleinkinderen maakte hij af en toe meer dan terecht een uitzondering. Zij gingen voor alles.
Als fiere familieman droeg hij diezelfde warmte ook uit naar onze vereniging. De trots en zijn diepe dankbaarheid liet hij dan ook regelmatig merken. In de speeches die hij voor de vereniging bracht—met dank aan zijn occasionele ghostwriter Kristof—maar zeker ook in onze WhatsAppgroep, liet hij het nooit na om zijn oprechte dank uit te spreken naar zijn toneelvrienden. Mede door die ingesteldheid waren moeilijke momenten onder zijn leiderschap zeer schaars. Overleg loste dankzij Dirk veel, zo niet alles, op.
In 2016 vertolkte Dirk zijn laatste rol op de planken, ditmaal weliswaar een dragende hoofdrol in de herneming van dat allereerste stuk, One Flew Over the Cuckoo’s Nest. Daarmee was de cirkel op het podium op een bijzondere manier rond. Maar zijn engagement werd er vanaf dan zeker niet minder op, integendeel. Achter de schermen bleef hij een absolute spilfiguur, niet in het minst als drijvende kracht binnen onze decorploeg.
En het is precies in die decorploeg dat Dirk en onze ondervoorzitter Jozef Claus elkaar, naast hun momenten samen op de planken, door en door vonden. Na het verlies van Jef vorig jaar, komt voor ons het overlijden van Dirk dan ook dubbel hard aan. De parallellen tussen beide vrienden konden niet groter zijn. Om er maar twee op te sommen: beiden hadden een geweldige staat van verdienste in onze vereniging en belichaamden de gemoedelijkheid. Aan ons nu om de ingeslagen weg verder te bewandelen en de enorme leegte op te vullen op een manier die hen fier zou hebben gemaakt.
Lieve Betty, Kristof en An, Sofie en Stijn, en de kleinkinderen: we wensen jullie oneindig veel liefs en warmte toe bij dit afscheid. Misschien een sprankeltje troost: achter iedere traan schuilt een glimlach van herinnering. We zijn er voor jullie, nu en in de toekomst.
Lieve Dirk, je hebt mee de ziel en het fundament van onze vereniging bepaald en die nalatenschap zullen we met diep respect blijven koesteren en verder uitbouwen. We doen voort, voor jou, met Wilskracht én Vreugd, maar vanaf nu ook met nog wat extra gemis.
De lichten in de zaal dimmen nu, maar jouw regie dragen we voor altijd mee. Maak daarboven maar een diepe buiging... de hele zaal staat recht voor een welverdiende staande ovatie.
Rust zacht, voorzitter.
Jozef Claus (1949 - 2025)
Zoals Jef in het leven stond, zo stond hij ook telkens klaar ten dienste van het verenigingsleven, in het bijzonder van zijn toneelvereniging Wilskracht en Vreugd:
Onopvallend, maar altijd aanwezig, plichtsbewust, nauwkeurig, betrouwbaar, belangeloos en vol passie, een toonbeeld van eenvoud en loyauteit.
Als speler moet hij zijn rijke acteursloopbaan in Galmaarden als jonge kerel al gestart zijn in 1969. Hij was steeds geëngageerd, steeds sterk vervlochten met het verenigingsleven, graag onder de mensen, een goed luisteraar en als hij in vorm was ook een geboren verteller, verhalen van vroeger én van nu, vaak met een link naar zijn Beverse achtergrond, vaak geflankeerd door zijn toneelmaatje René.
Tussen 1969 en 2024 speelde hij mee in maar liefst 55 toneelstukken. Van “Slisse en Cesar” over “Het Heilig Kruisspel”, “Het Koekoeksnest”, “Mistero Buffo”, Producties van de toenmalige BRT tot vorig jaar in “Jan Rap en zijn maat”.
Wie in november vorig jaar had gezegd dat hij voor het laatst op de planken zou staan voor zijn trouwe publiek, zou gek verklaard worden. Vol plezier in het leven en het spelen, met de nodige stress om zijn mannetje te staan tegenover de jongere garde, geflankeerd door zijn toneelbroers Willy en René…
Jef was een manusje van alles. Als bestuurslid was hij ook al 40 jaar in trouwe dienst. Nooit te schoon om enkel op het toneel de mensen te vermaken, wel altijd met de handen uit de mouwen: de productie verzorgen, logistieke steun bieden, de cultuurraad voor ons opvolgen en er de toneelbelangen verdedigen, kilometers ver rijden om rekwisieten te verzamelen, contacten leggen, acteurs aanbrengen, de kassa bemannen en ons publiek onthalen, zijn Beverse en Galmaardse achterban van de nodige inkomkaarten voorzien, decorstukken vervoeren en ze vakkundig in én terug uit elkaar vijzen, afsluiten met een frisse pint aan de toog na elke voorstelling… elk van die momenten een voorstelling op zich… nooit neergeschreven, wel voor altijd deel van ons collectief W&V-geheugen.
En dat alles in alle kalmte, in alle rust. Geen vraag was teveel gesteld. Een woord was een woord, een uur was een uur. Geheel ten dienste van de gemeenschap. Bénévole.
Zo maken ze ze vandaag niet meer, meneer, die mannen uit één stuk.
Jef, wat is het afscheid onverwacht en snel gekomen. Je onderging je ziekte zoals je was: met waardigheid, een grote dosis wilskracht in de overtuiging dat je het zou halen. Zelfs de laatste ontmoetingen en gesprekken met een aantal van ons de voorbije weken waren bemoedigend. Je bleef positief. En plots ging het sterk bergaf en zitten we hier samen om afscheid te nemen van jou. Het is irreëel, één van de slechts geschreven scenario’s ooit.
Dat het ook zonder jou verder moet, weten we, zo gaat dat in het leven. Je wordt thuis, in je warme gezin voortaan elke dag gemist. Dat gemis zal groot zijn. We leven dan ook vanuit onze vereniging sterk mee met Monique, Annelies, Peter en de familie en hechte vrienden.
Ook bij W&V moeten we ons even bezinnen. Hoeveel mensen we nodig zullen hebben om jouw inzet voortaan op te vangen, hebben we nog niet berekend. Dat we niemand meer zullen vinden die zich op dezelfde manier wegcijfert voor het geluk, de vreugde en het welzijn van de mensen, dat is ons duidelijk. Maar dat we jouw manier om eerlijk, vriendelijk, oprecht en geëngageerd in het leven te staan aan onze vereniging willen blijven verbinden, dat staat vast.
We moesten je de laatste maanden al aan onze bestuurstafel missen. Met enkele berichten, telefoontjes, een kaartje, een filmpje, enkele bezoekjes, trachtten we de band en de vriendschap voor het leven nog te benadrukken. Telkens vanuit de hoop dat we jou de volgende maand weer zouden zien verschijnen om als vanouds mee te denken over ons volgende stuk.
Het besef dat die stoel van de ondervoorzitter voor altijd leeg zal blijven, komt hard binnen.
We wensen je een mooie laatste rol, Jef.
Het ga je goed, of zoals we dat net voor het opgaan ook wel eens in het schoon Vlaams zeggen tegen elkaar: “Bonne merde!”
Onopvallend, maar altijd aanwezig, plichtsbewust, nauwkeurig, betrouwbaar, belangeloos en vol passie, een toonbeeld van eenvoud en loyauteit.
Als speler moet hij zijn rijke acteursloopbaan in Galmaarden als jonge kerel al gestart zijn in 1969. Hij was steeds geëngageerd, steeds sterk vervlochten met het verenigingsleven, graag onder de mensen, een goed luisteraar en als hij in vorm was ook een geboren verteller, verhalen van vroeger én van nu, vaak met een link naar zijn Beverse achtergrond, vaak geflankeerd door zijn toneelmaatje René.
Tussen 1969 en 2024 speelde hij mee in maar liefst 55 toneelstukken. Van “Slisse en Cesar” over “Het Heilig Kruisspel”, “Het Koekoeksnest”, “Mistero Buffo”, Producties van de toenmalige BRT tot vorig jaar in “Jan Rap en zijn maat”.
Wie in november vorig jaar had gezegd dat hij voor het laatst op de planken zou staan voor zijn trouwe publiek, zou gek verklaard worden. Vol plezier in het leven en het spelen, met de nodige stress om zijn mannetje te staan tegenover de jongere garde, geflankeerd door zijn toneelbroers Willy en René…
Jef was een manusje van alles. Als bestuurslid was hij ook al 40 jaar in trouwe dienst. Nooit te schoon om enkel op het toneel de mensen te vermaken, wel altijd met de handen uit de mouwen: de productie verzorgen, logistieke steun bieden, de cultuurraad voor ons opvolgen en er de toneelbelangen verdedigen, kilometers ver rijden om rekwisieten te verzamelen, contacten leggen, acteurs aanbrengen, de kassa bemannen en ons publiek onthalen, zijn Beverse en Galmaardse achterban van de nodige inkomkaarten voorzien, decorstukken vervoeren en ze vakkundig in én terug uit elkaar vijzen, afsluiten met een frisse pint aan de toog na elke voorstelling… elk van die momenten een voorstelling op zich… nooit neergeschreven, wel voor altijd deel van ons collectief W&V-geheugen.
En dat alles in alle kalmte, in alle rust. Geen vraag was teveel gesteld. Een woord was een woord, een uur was een uur. Geheel ten dienste van de gemeenschap. Bénévole.
Zo maken ze ze vandaag niet meer, meneer, die mannen uit één stuk.
Jef, wat is het afscheid onverwacht en snel gekomen. Je onderging je ziekte zoals je was: met waardigheid, een grote dosis wilskracht in de overtuiging dat je het zou halen. Zelfs de laatste ontmoetingen en gesprekken met een aantal van ons de voorbije weken waren bemoedigend. Je bleef positief. En plots ging het sterk bergaf en zitten we hier samen om afscheid te nemen van jou. Het is irreëel, één van de slechts geschreven scenario’s ooit.
Dat het ook zonder jou verder moet, weten we, zo gaat dat in het leven. Je wordt thuis, in je warme gezin voortaan elke dag gemist. Dat gemis zal groot zijn. We leven dan ook vanuit onze vereniging sterk mee met Monique, Annelies, Peter en de familie en hechte vrienden.
Ook bij W&V moeten we ons even bezinnen. Hoeveel mensen we nodig zullen hebben om jouw inzet voortaan op te vangen, hebben we nog niet berekend. Dat we niemand meer zullen vinden die zich op dezelfde manier wegcijfert voor het geluk, de vreugde en het welzijn van de mensen, dat is ons duidelijk. Maar dat we jouw manier om eerlijk, vriendelijk, oprecht en geëngageerd in het leven te staan aan onze vereniging willen blijven verbinden, dat staat vast.
We moesten je de laatste maanden al aan onze bestuurstafel missen. Met enkele berichten, telefoontjes, een kaartje, een filmpje, enkele bezoekjes, trachtten we de band en de vriendschap voor het leven nog te benadrukken. Telkens vanuit de hoop dat we jou de volgende maand weer zouden zien verschijnen om als vanouds mee te denken over ons volgende stuk.
Het besef dat die stoel van de ondervoorzitter voor altijd leeg zal blijven, komt hard binnen.
We wensen je een mooie laatste rol, Jef.
Het ga je goed, of zoals we dat net voor het opgaan ook wel eens in het schoon Vlaams zeggen tegen elkaar: “Bonne merde!”
Bernadette Allert (1958 - 2020)
Op 10 juni 2020 stond onze wereld even stil. Vol ongeloof moesten we het zachte heengaan vernemen van onze heel geliefde Bernadette. Bernadette en Hugo waren ook binnen W&V een onafscheidelijk duo. Samen verzorgden, of beter, verwenden zij onze ploeg acteurs en medewerkers bij elke productie en bij elke activiteit opnieuw met al wat lekker was. Bernadette was samen met schoonzus Isabelle onze schminkster van dienst…
Op slechts 61-jarige leeftijd moest Bernadette ons na een korte, maar krachtige ziekte verlaten. Veel te vroeg, niet te begrijpen, geen tijd voor woorden van troost, meedogenloos…
We kunnen onze gevoelens op dit moment nog steeds geen plaats geven.
Het enige wat we hier kunnen doen, is onze grote dankbaarheid uitdrukken aan Bernadette en al onze steun en vriendschap aan Hugo aanbieden in een zware periode van een mensenleven.
Hugo, we hopen je op al onze activiteiten in de toekomst te mogen blijven verwelkomen en steunen je door dik en dun. Ook dat is Wilskracht en Vreugd. Heel veel sterkte toegewenst!
Op slechts 61-jarige leeftijd moest Bernadette ons na een korte, maar krachtige ziekte verlaten. Veel te vroeg, niet te begrijpen, geen tijd voor woorden van troost, meedogenloos…
We kunnen onze gevoelens op dit moment nog steeds geen plaats geven.
Het enige wat we hier kunnen doen, is onze grote dankbaarheid uitdrukken aan Bernadette en al onze steun en vriendschap aan Hugo aanbieden in een zware periode van een mensenleven.
Hugo, we hopen je op al onze activiteiten in de toekomst te mogen blijven verwelkomen en steunen je door dik en dun. Ook dat is Wilskracht en Vreugd. Heel veel sterkte toegewenst!
Erevoorzitter Georges Mertens (1927 – 2018)
“Ik heb net als elke mens 3 soorten vrienden:
Zo ongeveer klonk de laatste toespraak van erevoorzitter Georges Mertens vorig jaar, naar aanleiding van onze jaarlijkse algemene vergadering. De woorden zijn een getuige van zijn filosofische ingesteldheid, van zijn zeer uitgebreide en mensgerichte kennis van het leven, maar bovenal benadrukken ze de warmte die Georges uitstraalde naar de vereniging die hij mee groot heeft gemaakt.
In 1942 werd de toneelvereniging Wilskracht en Vreugd opgericht. In volle oorlogsjaren verzamelden creatieve geëngageerde jongeren zich om “Konseir” te gaan spelen. Om zichzelf en hun publiek te vermaken, maar evenzeer om goede doelen te dienen, om mensen die het minder breed hadden met de opbrengsten van toneel en operettes te helpen. Georges stond mee aan de wieg van W&V. Zijn gedrevenheid, zijn grote belezenheid, de passie die hij uitademde voor het toneel, hebben de vereniging gebracht waar ze vandaag staat. Of het nu was als acteur, als voorzitter, als producent of als regisseur, onze ere-voorzitter Georges wist altijd te charmeren om tegelijkertijd het beste uit de spelers naar boven te halen. Hij was streng, kon zich ergeren als het even niet goed ging, maar benadrukte tegelijk de grote nood aan vriendschap voor en achter de schermen van het toneel om het o zo belangrijke spelplezier te laten voelen aan het publiek. Onder zijn impuls oversteeg W&V haar kunnen en maakte de vereniging unieke momenten mee, waaronder bijvoorbeeld een optreden in de befaamde KVS in Brussel.
Kritisch was hij ook. Het kon altijd beter. Als je als acteur na het optreden uit de coulissen de bar inkwam in het Baljuwhuis en Georges was er, dan kon je er van op aan dat het volgende tafereel zich afspeelde:
Je maakt oogcontact met Georges, hij steekt zijn duim op, vaak stonden tranen van geluk in zijn ogen, hij slaat de handen in elkaar met een zegegebaar en dankbaarheidsgebaar om vervolgens zijn rechterwijsvinger omhoog te steken en je in zijn richting te wenken. Na felicitaties in ontvangst te mogen nemen, kreeg je gegarandeerd nog enkele tips mee om het bij een volgende voorstelling nog beter te doen. De laatste jaren zei hij vaak dat we luider moesten praten, face public. Uit respect hebben we nooit durven zeggen, dat het gehoor op hogere leeftijd wat achteruit durft te gaan. Maar Georges bleef onze grootste fan en kwam tot de laatste producties samen met Irma zelfs meerdere keren naar dezelfde voorstelling kijken, genieten en zien dat het goed was.
Het nageslacht van Georges neemt vandaag nog altijd een prominente plaats in op de ledenlijst van de vereniging. Zoon Dirk acteert, zoon Chris beheert de centen als geen ander, de schoondochters pikken hun rolletje mee en kleindochter Yolien is bestuurslid en actrice. Zij namen met veel toewijding de fakkel van hun vader en grootvader over om datgene waar hij toch zo trots op was levendig te houden en nóg beter te maken.
Vorig jaar mochten we met de hele ploeg de hoogste provinciale toneelonderscheiding “uitmuntendheid” ontvangen. Ik kan me indenken dat dit voor Georges een absolute hoogdag is geweest, een bekroning van zijn werk.
Beste erevoorzitter Georges, we beloven je alvast dat we deze erfenis met diep respect, met veel passie, met de nodige Wilskracht en een nog grotere dosis Vreugd zullen koesteren en delen met jouw publiek.
Hoera, voor het toneel!
Het ga je goed, Georges, bonne merde!
- Vrienden voor het plezier, die je nu en dan even tegenkomt, waar je een hartelijk woord mee wisselt en die je terug achterlaat om ze misschien volgende week, volgende maand of ooit nog eens tegen te komen.
- Vrienden waarvoor je iets doet: jij doet iets voor mij, ik doe iets voor jou. Vrienden die naast hun persoonlijke genegenheid ook echt iets voor elkaar betekenen.
- Tot slot zijn er de vriendschappen zonder bijbedoelingen: je waardeert elkaar om wie en wat je bent en je hebt een diepe emotionele band met elkaar. Je geeft elkaar veel zonder iets terug te verwachten. Je zit in elkaars hart.
Zo ongeveer klonk de laatste toespraak van erevoorzitter Georges Mertens vorig jaar, naar aanleiding van onze jaarlijkse algemene vergadering. De woorden zijn een getuige van zijn filosofische ingesteldheid, van zijn zeer uitgebreide en mensgerichte kennis van het leven, maar bovenal benadrukken ze de warmte die Georges uitstraalde naar de vereniging die hij mee groot heeft gemaakt.
In 1942 werd de toneelvereniging Wilskracht en Vreugd opgericht. In volle oorlogsjaren verzamelden creatieve geëngageerde jongeren zich om “Konseir” te gaan spelen. Om zichzelf en hun publiek te vermaken, maar evenzeer om goede doelen te dienen, om mensen die het minder breed hadden met de opbrengsten van toneel en operettes te helpen. Georges stond mee aan de wieg van W&V. Zijn gedrevenheid, zijn grote belezenheid, de passie die hij uitademde voor het toneel, hebben de vereniging gebracht waar ze vandaag staat. Of het nu was als acteur, als voorzitter, als producent of als regisseur, onze ere-voorzitter Georges wist altijd te charmeren om tegelijkertijd het beste uit de spelers naar boven te halen. Hij was streng, kon zich ergeren als het even niet goed ging, maar benadrukte tegelijk de grote nood aan vriendschap voor en achter de schermen van het toneel om het o zo belangrijke spelplezier te laten voelen aan het publiek. Onder zijn impuls oversteeg W&V haar kunnen en maakte de vereniging unieke momenten mee, waaronder bijvoorbeeld een optreden in de befaamde KVS in Brussel.
Kritisch was hij ook. Het kon altijd beter. Als je als acteur na het optreden uit de coulissen de bar inkwam in het Baljuwhuis en Georges was er, dan kon je er van op aan dat het volgende tafereel zich afspeelde:
Je maakt oogcontact met Georges, hij steekt zijn duim op, vaak stonden tranen van geluk in zijn ogen, hij slaat de handen in elkaar met een zegegebaar en dankbaarheidsgebaar om vervolgens zijn rechterwijsvinger omhoog te steken en je in zijn richting te wenken. Na felicitaties in ontvangst te mogen nemen, kreeg je gegarandeerd nog enkele tips mee om het bij een volgende voorstelling nog beter te doen. De laatste jaren zei hij vaak dat we luider moesten praten, face public. Uit respect hebben we nooit durven zeggen, dat het gehoor op hogere leeftijd wat achteruit durft te gaan. Maar Georges bleef onze grootste fan en kwam tot de laatste producties samen met Irma zelfs meerdere keren naar dezelfde voorstelling kijken, genieten en zien dat het goed was.
Het nageslacht van Georges neemt vandaag nog altijd een prominente plaats in op de ledenlijst van de vereniging. Zoon Dirk acteert, zoon Chris beheert de centen als geen ander, de schoondochters pikken hun rolletje mee en kleindochter Yolien is bestuurslid en actrice. Zij namen met veel toewijding de fakkel van hun vader en grootvader over om datgene waar hij toch zo trots op was levendig te houden en nóg beter te maken.
Vorig jaar mochten we met de hele ploeg de hoogste provinciale toneelonderscheiding “uitmuntendheid” ontvangen. Ik kan me indenken dat dit voor Georges een absolute hoogdag is geweest, een bekroning van zijn werk.
Beste erevoorzitter Georges, we beloven je alvast dat we deze erfenis met diep respect, met veel passie, met de nodige Wilskracht en een nog grotere dosis Vreugd zullen koesteren en delen met jouw publiek.
Hoera, voor het toneel!
Het ga je goed, Georges, bonne merde!
